บทที่ 2 บทที่2

พิธีถูกจัดขึ้นแบบผสมผสานระหว่างจีนและสากล ทว่าแววตาที่เซนต์ตวัดมามองชุนเหมือนจะไม่พอใจแต่ก็ต้องปล่อยให้ผ่านไปอย่างราบรื่น เพราะคนที่ตนรักหนีไป ป่านนี้ยังหาตัวไม่เจอ หากไม่ยอมทำตามข้อเสนอของคุณม่าเอาลูกคนเล็กมาเข้าพิธี มีหวังคนที่ขายหน้าที่สุดน่าจะเป็นตัวเอง

หลังเสร็จพิธี

"ป๊า ที่ให้ชุนเข้าพิธีแทนเฮียเนี่ย ไม่ต้องเข้าหอจริงๆใช่ไหม"

คำพูดของเด็กหนุ่มที่นั่งหน้าแป้นอยู่ที่โซฟาข้างพ่อของเขา เซนต์ได้ยินทุกอย่าง ชายหนุ่มนั่งพิงโซฟา ยกขาขึ้นไขว่ห้าง พลางหลับตาใช้ความคิด หากจะทำแค่เป็นพิธี ตนก็มีหน้ามีตา มีคนรู้จักมากมาย สุดท้ายแล้ว

"ไหนๆเรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว คุณม่าจะให้ความมั่นใจอะไรกับผมว่าจะตามตัวชินเจอ อีกอย่างผมมีสังคมแต่งงานก็ต้องมีเมียเคียงข้าง ผมถามคุณหน่อยว่า คุณจะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น"

ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ จากนั้นก็ลืมตามองมาทางสองพ่อลูกที่นั่งอยู่ จริงอยู่ว่าเจียอีมีลูกน้องมากมายที่จะตามหาลูกคนรองได้ แต่มันก็ไม่มีใครการันตีได้ว่าจะเจอชินตอนไหน เวลาไหน

ชายวัยกลางคนหลับตาก้มหน้าต่ำลงเล็กน้อย เจียอีคงใช้ความคิด ในเมื่อเหตุการณ์ไม่คาดคิดมันเกิดขึ้นแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่อาจจะการันตีได้ว่าจะตามหาลูกชายรองจากที่ไหน เมื่อหลับตาสูดอากาศเขาลึกจนเต็มปอดก็เงยหน้าขึ้นมาสบตามาเฟียหนุ่มคราวลูก

"คุณเซนต์ หากไม่รังเกียจที่จะเปลี่ยนตัวเจ้าสาว ผมก็ยินดีที่จะยกอาชุนให้ ไหนๆคุณกับอาชุนก็เข้าพิธียกน้ำชาไปแล้ว อีกอย่างแขกมากมายก็รับรู้ ผมไม่อยากให้ธุรกิจของเราต้องล่มสลายหรอกนะ"

"ป๊า ไหนบอกว่าแค่เข้าพิธีไง"

"ลื้อหุบปากไปเลย เพราะลื้อดูแลชินไม่ดีทำให้พี่ชายหนีไป ลื้อควรรับผิดชอบ"

"แต่เรื่องตกลงธุรกิจ ชุนไม่รู้เรื่องด้วยนิ อีกอย่างชุนยังเรียนอยู่จะแต่งงานได้ยังไง"

"ก็แต่งไปแล้วนิ" เสียงที่แทรก พร้อมใบหน้าที่เรียบเฉยทำให้ชุนต้องหันมาสบตาแค่แวบเดียวแล้วหันไปอ้อนป๊าอีกรอบ

"ป๊า ชุนไม่อยากมีผัว ชุนไม่เอาหรอก เฮียเซนต์ไม่ใช่สเปคชุนสักหน่อย"

"ชุนเหอ หุบปาก!"

ม่าเจียอีโพล่งเสียงใส่ลูกชายคนเล็ก เพราะกลัวว่าคำพูดที่ดูเด็กไปจะทำให้เซนต์นักธุรกิจหนุ่มจะไม่พอใจ แน่นอนเขาไม่ชอบที่เด็กอย่างชุนจะพูดมาก ต่างจากชินที่พูดน้อย แต่จะให้ทำอย่างไรได้มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วตอนนี้

เจียอีสั่งลูกชายคนโตให้จัดการเรื่องเสื้อผ้าที่ชุนจะต้องย้ายมาอยู่บ้านของเซนต์ ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว ชุนก็ต้องย้ายมาเป็นคุณนายที่บ้านหลังใหม่ พร้อมเคียงข้างสามีเพื่อทำธุรกิจ ทว่า

"เฮียซี ทำไมชุนต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านไอ้มาเฟียหน้าดุนั้นด้วย"

"ชุน จะพูดอะไร ระวังปากหน่อยนะ ตอนนี้ลื้อแต่งงานแล้ว อีกอย่างคนที่ลื้อพูดถึงเขาเป็นสามีลื้อนะ"

"สามี งั้นเหรอ ผัวในนามมากกว่า ชุนไม่ได้รักเขา ตั้งแต่ที่เขามาจีบเฮียชิน ชุนเจอหน้าเขาแค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวจริงๆนะเฮีย อยู่ๆจะให้เขามาเป็นผัวชุน ชุนไม่ยอม"

"หยุดโวยวายได้ไหม เดี๋ยวป๊าก็ว่าเอาหรอก"

สุดท้ายก็ต้องเงียบ เพราะกลัวป๊าจะมาได้ยิน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย คนรถพร้อมลูกน้องและซีอันต้องเดินทางมาส่งชุนที่บ้านของเซนต์ 

ทุกอย่างถูกขนลงจากรถ ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าอุปกรณ์การเรียน ถือได้ว่าเป็นการยกครัวขนาดย่อมมาที่บ้านเซนต์ 

เมื่อก้าวขาลงจากรถก็กวาดสายมอง พลางเบ้ปากแล้วพูดคนเดียว

"นี่มันไอ้มาเฟียกลางกรุงชัดๆ" นึกว่าบ้านตัวเองบอดี้การ์ดเยอะแล้ว แต่ไม่เท่ากับที่นี่เลย แถมการเข้าบ้านยังต้องสแกนอาวุธอีก 

พูดจบก็เดินเข้าไปพร้อมพี่ชาย เข้ามาในตัวบ้านทุกอย่างโอ่อ่า สมฐานะพ่อค้าอัญมณี 

"เฮียเซนต์ ผมพาเจ้าสาวมาส่ง แต่ป๊าไม่ได้มาด้วยหรอกนะ"

"อืม ไม่เป็นไร"

เซนต์พูดจบหันไปบอกกลุ่มแม่บ้านที่ยืนต้อนรับ ให้เอากระเป๋าสิ่งของของชุนขึ้นไปเก็บ จากนั้นก็เชิญซีให้นั่ง แล้วมองมาทางเมียที่ยืนอุ้มตุ๊กตา แต่เซนต์ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเมียที่ได้มา เขาเองก็ไม่ได้คาดหวัง คิดแค่ว่าเอามาแก้ขัด

"แล้วเรื่องตามหาชินไปถึงไหนแล้ว"

"คือ...ตอนนี้ป๊าให้คนออกตามหาอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าชินไปหลบอยู่ที่ไหน"

"งั้นเอางี้ ฉันจะให้คนช่วยตามหาอีกแรง"

"ขอบคุณครับ"

ซีอันอยู่ที่นั่นไม่นานนัก หลังจากส่งน้องชายเสร็จตัวเขาก็เดินทางกลับ คงเหลือแค่ชุนที่ต้องอยู่ต่อในฐานะภรรยาของเจ้าของบ้าน ไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นบ้างแต่ซีก็ขอให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี

ห้องนอนของเซนต์ 

ห้องนอนขนาดกว้างตกแต่งไปด้วยของแบรนด์เนมทุกชิ้น เมื่อเท้าของชุนเหยียบเข้ามาแล้วก็กวาดสายตามองไปทั่ว กลุ่มแม่บ้านที่ทำงานอยู่เมื่อเห็นว่านายเข้ามาก็ต้องสะกิดกันเพื่อที่จะออกไป

"เป็นไง ห้องพออยู่ได้ไหม"

เสียงทุ้มเอ่ยถาม ส่วนชุน สิ่งที่เขาคิดคือห้องนี้คงจะเป็นห้องที่เขานอนคนเดียว

"ใหญ่ดี ขอบคุณเฮียแล้วกันที่จัดห้องให้ ชุนอยู่กับโบโบ้สองคนก็คงไม่เหงาหรอก"

เรียวคิวของหัวหน้ามาเฟียในคราบนักธุรกิจต้องย่นลงเล็กน้อย ชื่อที่หลุดออกมา เป็นชื่อใครกัน

"โบโบ้ หมาเหรอ?"

"หมาที่ไหนละ หมีต่างหาก"

"อะไรกัน เธอจะเอาหมีมาอยู่ที่บ้านฉันงั้นเหรอ"

"อ้าว ไม่ให้อยู่ที่นี่ เฮียจะให้ไปอยู่ไหน โบโบ้เป็นเพื่อนของชุน"

"ไม่ได้! ห้ามนำสัตว์เลี้ยงมาเลี้ยงที่นี่ ฉันไม่ชอบ"

"สัตว์เลี้ยงที่ไหน ชุนหมายถึงหมีตัวนี้ต่างหาก"

เหลือบสายตามองก็เห็นตุ๊กตาหมีที่อยู่ในอ้อมกอด มุ่นคิ้วลงอีกรีอบ พลางถอนหายใจ ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

คิดถูกหรือเปล่าที่เอามาแก้ขัด

เมื่อรู้แล้วก็ก้าวเท้าไปที่เตียง วันนี้มันรู้สึกเหนื่อยทั้งวันอยากจะนอนราบพักอยู่อย่างนั้น แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อคนที่ยืนมองทักขึ้น

"อ้าว เฮียจะมานอนอะไรตรงนี้ ทำไมไม่กลับห้อง"

"ก็นี่มันห้องฉัน"